Napady dychawicy oskrzelowej najczęściej występują w nocy. Chory budzi się z uczuciem duszności, odruchowo przyjmuje pozycję siedzącą lub stojącą, rękami opiera się o twarde podłoże {np. o krawędź łóżka), ponieważ taka pozycja umożliwia wykorzystanie pomocniczych mięśni oddechowych i przez to ułatwia wydech. Nawet bez użycia słuchawek lekarskich, stojąc przy chorym słyszymy świszczący głośny oddech. Skóra jest sina, szczególnie na twarzy, która wyraźnie brzęknie przy dłużej trwającym napadzie. 2y-łv szyjne rozszerzają się. Napad trwa zwykle kilkadziesiąt minut i kończy się kaszlem i odkrztuszaniem gęstej, lepkiej wydzieliny. W pierwszym okresie choroby pacjent między napadami czuje się dobrze, nie ma żadnych dolegliwości. W rniarę trwania choroby napady są coraz dłuższe i bardziej uporczywe. Utrwalają się zaburzenia wentylacji, dochodzi do niedotlenienia krwi i hiperkapni. V.' późnym okresie choroby dochodzi do przewlekłej niewydolności irążeniowo-oddechowej, zwanej zespołem płucno-sercowym.