Leczenie dychawicy oskrzelowej polega na działaniu doraźnym zmierzającym do przerwania napadu oraz działaniu długoterminowym mającym na celu uzyskanie wyleczenia lub długotrwałej poprawy. Przerwanie napadu duszności uzyskujemy lekami zwiotczającymi Dianę mięśniową oskrzeli. Do typowych leków tej grupy należą: efedryna, atropina, papaweryna, eufilina. Można je stosować doustnie, w czopkach lub zastrzykach, zależnie od intensywności napadu. Stosujemy też leki przeciwalergiczne (Calcium chloum Thenalidin-Calcium) i środki przeciwhistaminowe. Jeżeli nie uzyskujemy przerwania napadu po wyżej wymienionych lekach, podajemy hormony kory nadnerczy (np. Hydrocorti-sanum 50-100 mg dożylnie lub Encorton w tabletkach po 5 mg doustnie). Choremu udostępniamy dopływ świeżego powietrza lub l"dajemy tlen. Mimo niekiedy dramatycznego przebiegu napadu dychawicy oskrzelowej trzeba stworzyć wokół chorego atmosferę spokoju i pewności, że nasze leczenie gwarantuje przerwanie napadu, 1^ chorego i zdenerwowanie personelu są czynnikami przedłużającymi napad dychawicy. Popularną formą leków są aerozole do wdychania, zawierające środki zwiotczające oskrzela lub hormony kory nadnerczy. Mają one szczególne znaczenie w przerywaniu napadu na jego początku i są chętnie stosowane przez chorych, ze względu na łatwość stosowania oraz szybki doraźny skutek. Przewlekłe leczenie dychawicy sprowadza się do ustalenia czyn-etiologicznego, czyli do ustalenia alergenu. W wielu miastach wojewódzkich działają poradnie alergologiczne, w których wyko-są testy w celu ustalenia etiologii schorzenia.